Çocuk yaptığım için çok pişmanım
+ Sonra Oku

Çocuk yaptığım için çok pişmanım

3 yıldır evliyim, iki yaşında çocuğum var. Anne olduğum için çok pişmanım.

Eşimle, 3 yıllık bir ilişkinin ardından evlendik. Çok mutlu bir ilişkim vardı. Evliliğimizin ilk bir yılı da harikaydı ancak beklenmeyen bir şey oldu. Evliliğimizin birinci yılında istemeyerek hamile kalmıştım. Regl dönemimin gecikmesinin ardından hamile kalma ihtimalimin olmadığını düşünsem de ne olur ne olmaz diye kan testi yaptırdım. Test sonuçlarını elime aldığımda tam anlamıyla büyük bir şok yaşadım. Evet, hamileydim. Evliliğim çok güzel gidiyordu, eşimle çok mutluydum ama çocuk için gerçekten hiç hazır değildim. Test sonuçlarını eşimle paylaştığımda sevinçten havalara uçtu, onun bu mutluluğu karşısında ne yapacağımı bilemedim. Ardından hemen telefona sarıldı ve bu haberi ailelere verdi. Kayınvalidemin ve annemin devamlı "Torun isteriz" talebi, çevremdekilerin "Eee çocuk ne zaman?" sorusunun yanıtı artık karşılık bulmuştu. Haliyle ben hariç herkes sevinç çığlıkları ile aldı bu haberi. Cesaretsizliğimden midir bilmem "Ben bu çocuğu istemiyorum" diyemedim. Bir akşam eşimle uzanırken "Sence yapabilecek miyiz? Hazır mıyız? Vakti miydi?" diye sorular sordum, vereceği tek bir "Acaba" yanıtı ile aldırırım diyordum. Eşim gayet ılımlı ve sakin yaklaşınca ona bu fikrimi açamadım. Bir de aldırmayı düşündüğümde içim tam anlamıyla bu kararı desteklemedi. Bu nedenle kendimi annelik fikrine alıştırmaya çalıştım. Devamlı annelik ve o yüce duygu üzerine yazılar okudum. Sorunsuz bir hamilelik dönemi geçirdim ancak bir türlü o duyguyu anlattıkları gibi yaşayamadım. Hamileyken, çocuğumu kucağıma alınca hissederim sanıyordum. Ama duygularım o kadar karışıktı ki mutlu muyum, üzgün müyüm hiçbir zaman anlayamadım. Şimdi 3 yıllık evliyim, iki yaşında çocuğum var. Evet bambaşka bir duygu o minicik canlının size yaşattıkları ancak çocuksuz olduğum hayatımı o kadar çok özlüyorum ki... Sadece bana ait bir sabah, keyfimce uyanacağım, keyfimce çıkacağım, dolaşacağım, alışveriş yapacağım bir günüm yaklaşık 2 buçuk yıldır yok. Ve olmayacak gibi... Eşimle gece eğlencelerimiz yok gibi bir şey; kayınvalidemin ya da annemin müsait olduğu gecelere göre çıkabiliyoruz, o da bu 2 yılda bir veya iki kere oldu. Ne yapacağımı bilemiyorum, çok mutsuzum, çocuk yaptığım için çok pişmanım, pişman oldukça daha da mutsuz oluyorum.

 

Rumuz: Karmakarışık

Yorum yaz

  • Misafir 2017-06-27 16:55:21

    Merhaba benimde 3 cocugum var ve bende hala anne olmayi benimseyemedim her kadin anne olmak icin dogmuyor çocuklarım büyüdü biribirimizi cok seviyoruz fakat banada cok zor geldi yapacagi en iyi sey birdaha cocuk yapmasin onu cok iyi anliyorum anne olmak cok zor ama cocuklar cok güzel

  • Misafir 2017-05-27 15:12:37

    ama olmuş sonuçta bebek yani napcan ?

  • Misafir 2017-03-30 13:12:58

    baştan sona yorumları okuyorum da,neden kadını birey olarak anlamaya çalışmıyorsunuz acaba?kadın hazır değildim anneliğe diyor..yok o evlatta seni istemesin yok allah acısını yaşatmasın...hemen yargılamaya başlamışsınız....ve bu yorumları yapanlar da kadın...ya hanımlar bir kadın illa anne olmak zorunda değil!!annelik görevi içinde dünyaya gelmiyor..neden bunu anlayamıyorsunuz...annelik kişisel bir tercihtir..herkes anne olmak zorunda değil..şu türk toplumunun dayattığı önce evlen hemen çocuk yap tabusunu bir geçin artık ya...hem cinsini yargılayanları da kınıyorum!yazık yani!