Çocuk yaptığım için çok pişmanım
+ Sonra Oku

Çocuk yaptığım için çok pişmanım

3 yıldır evliyim, iki yaşında çocuğum var. Anne olduğum için çok pişmanım.

Eşimle, 3 yıllık bir ilişkinin ardından evlendik. Çok mutlu bir ilişkim vardı. Evliliğimizin ilk bir yılı da harikaydı ancak beklenmeyen bir şey oldu. Evliliğimizin birinci yılında istemeyerek hamile kalmıştım. Regl dönemimin gecikmesinin ardından hamile kalma ihtimalimin olmadığını düşünsem de ne olur ne olmaz diye kan testi yaptırdım. Test sonuçlarını elime aldığımda tam anlamıyla büyük bir şok yaşadım. Evet, hamileydim. Evliliğim çok güzel gidiyordu, eşimle çok mutluydum ama çocuk için gerçekten hiç hazır değildim. Test sonuçlarını eşimle paylaştığımda sevinçten havalara uçtu, onun bu mutluluğu karşısında ne yapacağımı bilemedim. Ardından hemen telefona sarıldı ve bu haberi ailelere verdi. Kayınvalidemin ve annemin devamlı "Torun isteriz" talebi, çevremdekilerin "Eee çocuk ne zaman?" sorusunun yanıtı artık karşılık bulmuştu. Haliyle ben hariç herkes sevinç çığlıkları ile aldı bu haberi. Cesaretsizliğimden midir bilmem "Ben bu çocuğu istemiyorum" diyemedim. Bir akşam eşimle uzanırken "Sence yapabilecek miyiz? Hazır mıyız? Vakti miydi?" diye sorular sordum, vereceği tek bir "Acaba" yanıtı ile aldırırım diyordum. Eşim gayet ılımlı ve sakin yaklaşınca ona bu fikrimi açamadım. Bir de aldırmayı düşündüğümde içim tam anlamıyla bu kararı desteklemedi. Bu nedenle kendimi annelik fikrine alıştırmaya çalıştım. Devamlı annelik ve o yüce duygu üzerine yazılar okudum. Sorunsuz bir hamilelik dönemi geçirdim ancak bir türlü o duyguyu anlattıkları gibi yaşayamadım. Hamileyken, çocuğumu kucağıma alınca hissederim sanıyordum. Ama duygularım o kadar karışıktı ki mutlu muyum, üzgün müyüm hiçbir zaman anlayamadım. Şimdi 3 yıllık evliyim, iki yaşında çocuğum var. Evet bambaşka bir duygu o minicik canlının size yaşattıkları ancak çocuksuz olduğum hayatımı o kadar çok özlüyorum ki... Sadece bana ait bir sabah, keyfimce uyanacağım, keyfimce çıkacağım, dolaşacağım, alışveriş yapacağım bir günüm yaklaşık 2 buçuk yıldır yok. Ve olmayacak gibi... Eşimle gece eğlencelerimiz yok gibi bir şey; kayınvalidemin ya da annemin müsait olduğu gecelere göre çıkabiliyoruz, o da bu 2 yılda bir veya iki kere oldu. Ne yapacağımı bilemiyorum, çok mutsuzum, çocuk yaptığım için çok pişmanım, pişman oldukça daha da mutsuz oluyorum.

 

Rumuz: Karmakarışık

Yorum yaz

  • Misafir 2018-07-04 15:41:11

    kadın çocuk yapmanın cocugun sorumluluklarının zor oldugnda bahsetmiş arkadaşlar anlamadınız galiba bekar olduğu vakit kendine vakit ayırıyorken evlenip çocugu olunca bu durumdan mahruz kalmış yoksa çocugumu sevmiyorum demedi ki bi insan bi anne çocugunu nasıl sevmez sorarım size kendine ayıramadıgı vakitten bu vakitlerin hepsini uykusu yemesini içmesini kalkması her zaman çocuguna göre ayarlamak zorunda kaldıgı için böyle söylemiş bilmem anlatabildim mi????

  • Misafir 2017-11-20 10:18:50

    Ya bu kadın milleti ne kadar sahtekar. Eminim herkes zaman zaman çocuk yaptığına pişman olmuştur. Kadını hemen niye yargılıyorsunuz? Bu duyguyu ben o kadar çok yaşadım ki hala da yaşıyorum ikinci çocukla. Bu çocuğunu sevmediğim anlamına gelmiyor. Zaman zaman birdaha eskisi gibi bir hayatın olmayacağ

  • Misafir 2017-06-27 16:55:21

    Merhaba benimde 3 cocugum var ve bende hala anne olmayi benimseyemedim her kadin anne olmak icin dogmuyor çocuklarım büyüdü biribirimizi cok seviyoruz fakat banada cok zor geldi yapacagi en iyi sey birdaha cocuk yapmasin onu cok iyi anliyorum anne olmak cok zor ama cocuklar cok güzel